چهارشنبه , ۹ فروردین ۱۳۹۶
اعلان

انجام عایق حرارتی و نکات پیاده سازی

انجام عایق حرارتی و نکات پیاده سازی آن

انجام عایق حرارتی و نکات پیاده سازی آن

 

نحوه اجرای عایق حرارتی در قسمتهای مختلف ساختمان به شرح زیر است:

در اجرای عایق حرارتی نكاتی به شرح زیر باید رعایت گردند:

  • در مكانهای مرطوب باید از مصرف مصالح نم‌كش مانند پشم چوب و خرده كاغذ پرهیز كرد و در صورت اجبار آنها را با یك لایه نم‌بند محافظت نمود.
  • در نقاطی كه امكان آتش‌سوزی وجود دارد، مصرف مصالح قابل احتراق ممنوع است. برخی از این مصالح را می‌توان با مواد ضد آتش غیرخورنده (مانند پشم چوب و خرده كاغذ) آغشته كرد و به مصرف رساند.
  • باید توجه داشت كه پیوستگی عایق و قشر نم‌بند آن حفظ شود.
  • چنانچه عایق قطعه‌ای در دو یا چند لایه اجرا شود، جهت قرار گرفتن عایق در هر لایه باید عمود بر لایه قبلی باشد.
  • عایقهای انباشته معمولاً برای سقفها مناسبند. در موقع مصرف باید حتی‌الامكان سطح صاف و ضخامت یكنواختی از آنها به وجود آید.
  • عایقهای نرم در انواع پتویی، قطعه‌ای، توپی و انباشته را باید به صورت پف كرده به مصرف رساند و از فشرده شدن آنها جلوگیری كرد، زیرا از كیفیت آنها كاسته می‌شود.
  • در مناطق مرطوب و مكانهایی كه امكان نفوذ رطوبت وجود دارد، باید سطح مجاور عایق به خوبی تهویه شود تا امكان تعریق و تجمع آب تقلیل یابد.
  • روی سطوح ورقه‌ای پلی‌استایرین نباید رنگ روغنی به كار رود، زیرا خطر آتش‌سوزی افزایش پیدا می‌كند. سطح این قبیل مصالح باید به صورت طبیعی باقی بماند و در صورتی كه رنگ‌آمیزی آن لازم شود با یك لایه رنگ متخلخل یا ماده‌ای كه اشتعال را به تأخیر اندازد، پوشانده شود.

 

نحوه اجرای عایق حرارتی در قسمتهای مختلف ساختمان به شرح زیر است:

۱- دیوارهای زیرزمین

دیوارهای زیرزمین را می‌توان از بیرون یا داخل گرمابندی كرد، گرمابندی از خارج سهل‌تر است، ضمناً دیوارها و شالوده آنها نیز از یخزدگی مصون می‌مانند. در این حالت باید از صفحات پلی‌استایرین از نوع آب‌بند استفاده شود. عایق دیوارهایی كه از زمین بیرون می‌مانند، باید در برابر ضربه و آتش‌سوزی محافظت شوند، برای این منظور می‌توان از تخته‌های چند لا كه به آنها مواد مناسب تزریق شده، استفاده كرد و روی آنها را با تور سیمی یا رابیتس و اندود سیمانی پوشاند و برای جلوگیری از نفوذ رطوبت از بالا با ورق فلزی نظیر مس یا فولاد گالوانیزه، برجستگی عایق و قشر محافظ آن را پوشاند، لبه زیرین قشر عایق و پوششهای آن بر روی خاك اطراف زیرزمین قرار داده می‌شود. در صورتی كه عایقكاری صحیح‌تری موردنظر باشد، بهتر است در محل برخورد سقف و دیوار نیز عایق دیوار بر روی سقف برگردانده شود. صفحات عایق در قسمت پایین دیوار در نقاط سردسیر، باید به سمت خارج بر روی شالوده برگردانده شوند. بدیهی است در صورتی كه شالوده ساختمان پایین‌تر از خط تراز یخزدگی اجرا شود، نیاز به این عمل نیست. چنانچه در نظر باشد از زیرزمین به عنوان محل زیست و كار استفاده شود، گرمابندی از داخل راه حل مناسبی است، گرچه در بعضی مناطق عایقكاری بخشی از دیوار مورد نیاز است ولی بهتر است گرمابندی كامل دیوارها از داخل به صورت یكپارچه انجام شود، زیرا عایقكاری قسمتهای بالای دیوار، تنها از گریز گرما در قسمتهای بالا جلوگیری می‌كند و گرما از قسمتهای زیرین دیوار به زمین اطراف راه می‌یابد. در صورتی كه برای عایقكاری داخلی از صفحات پلی‌استایرین سخت استفاده شده باشد، برای جلوگیری از بروز آتش‌سوزی باید روی آن را با تخته گچی پوشاند. دیوارهای زیرزمین هنگامی گرمابندی كامل می‌شوند كه صفحات عایق، تمام ارتفاع دیوار را بپوشاند، در این صورت باید قبل از نصب صفحات عایق، دیوار را نم‌بندی كرد. نم‌بندی را می‌توان با یك ورقه پلی‌اتیلن یا پوشش متعارف دیگری انجام داد ولی لایه نم‌بند را نباید از تراز كف محوطه به بالا انجام داد و باید راهی برای گریز رطوبتی كه اجباراً محبوس شده، از بالای دیوار وجود داشته باشد. لایه نم‌بند در محل برخورد با كف، باید به داخل زیرزمین برگردانده شود تا از ورود هوای حاوی بخار به پشت صفحات عایق حرارتی ممانعت به عمل آید و از تعریق و یخ زدن احتمالی آن پیشگیری شود. صفحات عایق حرارتی بهتر است در محل كف نیز به عرض ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر برگردانده شوند.

 

۲- عایقكاری كفها

كف زیرزمینها و طبقه همكف در قسمت وسط معمولاً نیازی به گرمابندی ندارند ولی در صورت لزوم، گرمابندی همانند عایقكاری پیرامون، به نحوی كه در بالا اشاره شد، با صفحات پلی‌استایرین انجام می‌شود. عایقكاری حرارتی كفهای طبقاتی كه از زیر در مجاورت هوا قرار دارند، با مصالحی نظیر پشم معدنی (یا پشم شیشه و پشم سرباره)، از زیر به آسانی می‌تواند انجام شود. چنانچه عایق دارای لایه نم‌بند باشد یا بخواهند آن را نم‌بندی كنند، این لایه باید چسبیده به زیر سقف یعنی در سمت گرم عایق قرار گیرد. سمتی از عایق را كه در معرض دید قرار می‌گیرد، می‌توان با مصالحی از قبیل تور سیمی یا رابیتس پوشاند و روی آن را با ملات گچ یا سیمان اندود كرد.

 

۳-عایقكاری دیوارهای خارجی

عملی‌ترین و كم‌هزینه‌ترین راه برای عایقكاری دیوارهای خارجی، ساختن دیوار به صورت دو لایه با ایجاد فاصله هوایی بین آنها است كه در این صورت برای ارتباط بین این دو لایه، باید از مصالح عایقی نظیر پلاستیكها استفاده شود تا از پل زدن Bridging گرما از یك لایه به لایه دیگر جلوگیری شود. جنس لایه‌ها ممكن است از سنگ، آجر، بلوكهای بتنی توخالی و توپر، بتن سبك و سنگین و تخته‌های فیبری یا گچی باشند. به لحاظ سازه‌ای ممكن است دیوارها درون قابهایی قرار گیرند و یا مستقلاً و به طور مجزا چیده شوند. فاصله بین دو لایه ممكن است با هوا اشغال شود كه در این صورت فاصله بهینه از ۲۰ تا ۵۰ میلیمتر خواهد بود. برای برخورداری از گرمابندی بهتر می‌توان این فاصله را با لایه‌ای از عایق حرارتی پر كرد. عرض قطعات عایق را باید قدری بزرگتر از محل آن برید تا در موقع نصب، جای خالی را كاملاً پر كند. قبل از انجام عایقكاری حرارتی باید مطمئن شد كه تمامی تأسیسات ساختمان از قبیل لوله‌ها، سیمها و كلید و پریز در جای خود نصب و عایق شده باشند، زیرا در غیر این صورت ممكن است لوله‌های آب سرد در مواقع یخبندان بتركند یا هوا از اطراف محل كلید و پریزها به داخل ساختمان نفوذ كند. تركها و درزهای اطراف درهای خارجی و پنجره‌ها، باید كاملاً با مواد عایقی مانند الیاف كنفی قیراندود بسته شوند تا امكان نفوذ هوا از آنها وجود نداشته باشد. مصالح عایق صلب را می‌توان در سطح خارجی ساختمان، نصب و روی آن را نماسازی كرد. این نماسازی می‌تواند یك تیغه آجری یا بلوكی نمادار، رابیتس یا تور سیمی به انضمام اندود سیمانی باشد. بین عایق و مصالح نماسازی باید فاصله هوایی حدود ۲۵ میلیمتر ایجاد گردد. عایقكاری حرارتی ساختمان را از سمت داخل نیز می‌توان انجام داد و روی آن را با تخته گچی یا تور سیمی یا رابیتس و اندود پوشاند و تزئین كرد.

 

۴- عایقكاری بامها و سقفها

بامها ممكن است به سه روش اجرا شوند، بامهای با شیب كم یا تخت، بامهای با شیب زیاد كه شیب آنها از زیر سقف نیز دیده می‌شود و بامهای شیبدار با فضای زیر شیروانی و سقف دو پوشه. گرمابندی بامهای تخت و كم شیب با انواع عایقهای صلب بر روی سقف انجام می‌گیرد و لایه نم‌بند روی آن اجرا می‌شود. گرمابندی بامهای شیبدار كه شیبشان از زیر نمایان است، نیز به همین روش اجرا می‌شود. راه حل دیگر برای این قبیل بامها استفاده از قطعات عایق صلب در بین تیرچه‌ها است، در این حالت فاصله هوایی بین بام‌پوش و عایق به منظور تهویه، پیش‌بینی شده و روی عایق از زیر سقف نیز با مصالحی نظیر تخته گچی یا توری اندود پوشانده می‌شود.

عایقكاری حرارتی بامهای شیبدار دو پوش مستقیماً بر روی سقف كاذب و بین تیرچه‌های آن انجام می‌گیرد، انواع مصالح عایق به صورت قطعه‌ای، پتویی و انباشته را می‌توان در این سقفها به كار برد. چنانچه عایق دارای لایه نم‌بند باشد، این لایه باید در سمت داخل (طرف گرم) ساختمان قرار گیرد. عایق حرارتی سقف باید تا روی دیوار خارجی امتداد یابد، ولی باید دقت شود كه راه عبور لوله‌های تأسیسات، هواروها، دودكشها و مانند اینها را مسدود نكند، انتهای قطعات باید محكم به هم فشرده شوند، به قسمی كه عایق یكپارچه‌ای حاصل شود. در مكانهای نصب چراغ سقفی توكار در سقف كاذب، تا فاصله ۷۵ سانتیمتری اطراف را نباید عایقكاری كرد، زیرا افزایش دمای اطراف چراغ ممكن است باعث آتش‌سوزی شود. جاسازی محل چراغ را كه عایقكاری نشده است، باید با مصالحی مانند تخته گچی به شكل یك جعبه انجام داد و سپس مبادرت به عایقكاری اطراف و روی آن نمود. اطراف محل عبور دودكش نیز باید با مصالحی عایق شود كه آتش نگیرد. عایقكاری محل دریچه دسترسی به بالای سقف كاذب نیز باید با دقت و همانند محل چراغها صورت گیرد، به علاوه هوابندی اطراف دریچه نیز ضروری است. پس از اتمام عایقكاری پیرامون سقف و محل دیوارهای خارجی، روی لبه‌های افقی (یا مورب) و كناره‌های قائم عایق را باید با قرار دادن قطعاتی از چوب، تخته لایی، فیبر یا مقوا در بین تیرچه‌ها پوشاند، به این ترتیب علاوه بر جلوگیری از جابه‌جا شدن قطعات عایق، می‌توان مطمئن شد كه مانعی بر سر راه تهویه فضای بالای سقف كاذب وجود ندارد.

 

۵- عایقكاری درها و پنجره‌ها

دور محل درهای خارجی و پنجره‌ها باید كاملاً درزبندی شود، علاوه بر این، هوابندی بازشوها نیز به جلوگیری از اتلاف انرژی كمك می‌كند. در اقلیمهای بسیار سرد یا بسیار گرم كه گرمایش یا سرمایش پرهزینه است، تعبیه در و پنجره دو شیشه و حتی سه شیشه توصیه می‌شود. به جای پنجره دو شیشه می‌توان از دو پنجره تك شیشه نیز بهره گرفت. پیش‌بینی یك فیلتر شامل دو در ورودی با یك فاصله مناسب به جای یك در ورودی نیز توصیه می‌شود. همچنین در این اقلیمها باید سعی كرد حداقل بازشو برای درها و پنجره‌ها پیش‌بینی شود. نظر به اینكه تابش آفتاب در فصل تابستان در اقلیمهای گرم باعث افزایش بار سرمایش ساختمان می‌شود، بهتر است از شیشه‌های رنگی گرماگیر در ساختن پنجره‌های این مناطق استفاده شود، در مورد پنجره‌های دو یا سه شیشه، نصب یك شیشه رنگی در خارج پنجره كافی است. لازم به یادآوری است كه استفاده از در و پنجره هوابندی شده و چند شیشه علاوه بر تأمین آسایش حرارتی، آسایش صوتی را نیز در بر دارد. بعضی درها و پنجره‌های چند شیشه‌ای فلزی، طوری طراحی شده‌اند كه قسمت داخل و خارج پنجره از فلز است، ولی ارتباط این دو با قطعات پلاستیكی تأمین می‌شود تا هدایت گرما بین داخل و خارج پنجره به حداقل برسد. فرار گرما از پنجره‌های دو شیشه، حدود نصف پنجره‌های تك شیشه است. ”منطقه سرد“ در اطراف آنها از بین می‌رود و خط تعریق روی آنها كاهش می‌یابد، فاصله شیشه‌ها در این پنجره‌ها حدود ۵ میلیمتر بوده و با هوای تمیز بدون بخار آب، پر و درزبندی شده است. فاصله پنجره‌های دوتایی معمولاً حدود ۵۰ میلیمتر است این پنجره‌ها باید طوری طراحی شوند كه تعریق در آنها صورت نگیرد و تمیز كردن شیشه‌ها از داخل به راحتی میسر باشد، اگر فاصله شیشه پنجره‌ها به ۲۰۰ میلیمتر برسد، تغییری در میزان عایق حرارتی بودن آنها پیدا نخواهد شد، اما برای صوت عایق بهتری به وجود خواهد آمد.

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*